Pizza, promotie en Pompeii
20 augustus 2008
Ria Warmerdams persoonlijke impressie van van de IAML-conferentie in Napels.
In Napels moet naast de pizza ook de chaos uitgevonden zijn. De stad trilt van nerveuze energie. Nog het best af te lezen aan de hordes jongeren op vespa’s die samenscholen op pleinen en voor cafés, sigaretten losjes bungelend in een mondhoek. Ze zouden een feestje aan het plannen kunnen zijn, maar net zo goed een revolutie of een roofoverval. In Napels voel je dat je leeft, maar dat zou ook kunnen komen omdat je je bewust bent van je sterfelijkheid. Het verkeer is een gekkenhuis. Tegelijkertijd is de stad een pakhuis van geschiedenis en muziekcultuur, en dus een geschikte locatie voor de IAML-conferentie. Het volledige organisatiecomité van IAML-Amsterdam toog er naar toe. Om te overleggen, te spioneren en gewoon te confereren natuurlijk.
Weer en verkeer
Anders dan in andere jaren kreeg ik maar weinig jaloerse opmerkingen, wanneer ik vertelde dat ik IAML ging bezoeken. Nou, veel plezier bij de rottende vuilnishopen, was het gemiddelde commentaar. Maar dat bleek mee te vallen. Zeg van Berlusconi wat je wilt, maar in het centrum was het schoner dan in de straten van Amsterdam. De taxirit van het vliegveld naar het centrum echter viel minder mee. We wilden eigenlijk met de shuttlebus, maar die staakte. Een chaotische prijsonderhandeling later zaten we met z’n drieën in een taxi voor het dubbele tarief met ‘extra kosten voor het vervoeren van bagage op een feestdag’.
Delen van de oude stad bestaan uit een labyrint van nauwe steegjes, gedecoreerd met wasgoed, waarvan je vermoedt dat auto’s daar niet doorheen kunnen rijden. Niets is minder waar. Het kan wel en nog met een behoorlijk vaartje ook. Als je maar flink claxonneert bij zijsteegjes om je komst aan te kondigen kan je blijkbaar niks gebeuren, hoewel autolakstrepen op de muren getuigen van minder ervaren bestuurders. Wij komen in ieder geval ongeschonden bij ons hotel. Toegang via een soort middeleeuwse kasteelpoort waarin een klein deurtje is uitgezaagd om kleine middeleeuwse mensjes door naar binnen te laten zonder de hele poort te hoeven openen. Met een koffer op wieltjes kun je je er net doorheen werken, maar elegant is anders. De poort geeft toegang tot de patio met een trappenhuis. We wonen deze week op de eerste etage in een prima hotel. De patio geeft zicht op het dagelijks leven van enkele Napolitanen. Een ervan laat iedere ochtend voor het raam, gekleed in een badjas, zijn benen masseren door zijn vrouw.
Lees hier Ria's volledige relaas.